Home Live Живеевме со баба на село, а благодарение на кравата Цвета имавме за...

Живеевме со баба на село, а благодарение на кравата Цвета имавме за јадење – лута сум им на моите

Откажување, ноќно бдение, неискажлива, неизмерна љубов и раце помеки од мајчините и поцврсти од татковите – ова се причините поради кои внуците ги сакаат своите баби.

Колку растењето со баба и дедо на село може да не’ изгради како личност и да ни го одреди животниот пат е најдобар доказ за приказната на Зорица Вучиќиќ за Синиша и Сава, внук и баба, кои се читаат од почеток до крај со кнедла во грлото и солзи на лицето.

Зорица, писателка од Крагуевац, ја раскажа животната приказна на еден млад човек од Србија, кој поради желбата на неговите родители да напредува во кариерата, отишол да живее кај баба му на село, каде живеел сам со неа и со кравата Цвета.

Од почит кон семејството, Зорица ги сменила имињата во приказната. Она што на сите им е јасно е суровоста на родителите од една страна, а од друга, љубовта на бабата кон внукот од друга страна и таа љубов,

која во периодот кога на детето му беше најпотребна, доаѓаше само од една страна – од баба Сава, додека пари понекогаш доаѓале од родители, без нивно лично доаѓање.

Растејќи на село, но и гледајќи ја бабата како липа и лелека во моментот кога почи нала нивната крава Цвета, Синиша си го одредил животниот пат – решил да стане ветеринар.

Синиша е син на истакнат хирург Миљан Лукиќ и истакната актерка Нада Лукиќ. Синиша си го распламти сопствениот пат без префиксот на своите познати и признати родители.

Никој не знаеше зошто Синиша избрал ветеринарна медицина. Дури ни неговите родители.

– Пораснав во мало село кај Златар. Роден сум во Белград, но на две години ме однесоа да живеам кај баба ми, мајката на мајка ми. Никогаш не го запознав дедо ми, тој се упокоил одамна пред да се родам јас.

Најдоброто решение за сите, ако можеше така да се каже, беше да одам таму на село. За таа баба да не биде сама и да се грижи за мене додека моите родители ги градеа своите големи кариери.

Поминаа години, ништо не ми недостасуваше. Се навикнав на фактот дека тука припаѓам, дека ова е се’ што ми треба. Мојата баба Сава, небо и земја.

Посетите на моите родители станаа поретки исто како што зачестија моите испади на жал, како што растев. Баба ми го гледаше тоа, па се расплакуваше потајно. И двајцата чекавме. И таа и јас. Таа за мене, јас за себе.

Морав да почнам прво одделение, среќа селото имаше основно училиште, па ме оставија да го завршам таму. Баба ми имаше многу работа и не можеше да доаѓа на родителските средби.

Знам дека многу ја болеше фактот што никој не стануваше кога ќе се изговореше моето име на родителска.

– Бабо, каде се мама и тато, во мај ветија дека ќе дојдат, веќе е јуни.

– Види го, драг мој, мислиш дека Белград е преку ридот. Па, тоа се далечини и сè може да се случи на патот. Ајде нека се живи и здрави. Па ме гушкаше блиску до гради и низ вревата слушав како срцето ми чука толку силно, ми се чинеше дека ќе пукне.

– Јас, мои мајка и татко, не бев најдобар од желба, туку од чиста надеж дека можам да ве намамам со нешто да дојдете. Со вашите успеси, дипломи…

Парите доаѓаа, не дека не… Да има за книшката. Само пари, а душата ве посакуваше, вашите лица, љубов, гордост, прегратки. Една вечер ја видов баба како плаче, извади пари од шалот на долниот дел од комодата и ги стави во мојата книшка.

Сте заборавиле да пуштите. Тие солзи до ден денес ме прогонуваат. Таа направи се’ за да ја избрка празнината што ја чувствував. И во неа и во мене. Работеше од утро до утре.

Таа ги чуваше солзите, болката и молитвите за ноќта, она малку што и остануваше за да си ја одмори душата. Се сеќавам на нејзините црвени очни капаци, отечени наутро…

И нејзините прегратки. Ги имаше многу. Топли. Нејзините гради и раце беа моето огниште. Ја дишев таа љубов.

– Баба, дали се каеш за нешто?, ја прашав еднаш.

– Те имам тебе. Ти си моето сè на овој свет. Што би била без тебе? Отворена празнина што талка по овој свет. Сама.

-Дали многу ти недостига мајка ми?

Ме погледна право во очи, подготвена да се одбрани заради мене. За мојот мир.

– Па драг мој, Господ така договорил. Неговата вага е секогаш избалансирана. Нешто да се даде, нешто да се земе. Добро е. Ми недостига како мое дете. Како јас на мојата мајка кога се омажив за дедо ти.

Но времето лечи, се раѓаат нови животи. Едно е сигурно точно, секое зло има свое добро. Но, човек напорно работи за тоа добро, потребно е време, се исплати. Но, се’ ќе биде добро на крајот… Верувај ѝ на баба ти.

– Дали моите родители знаат колку часови, недели, месеци и години скриена тага и непролеани солзи беа спакувани под тој покрив? Залудно чекајќи, дали ќерката ќе дојде кај мајка си, а мојата мајка кај мене?

Ако ние двајца криевме нешто еден од друг, тоа беа солзи. Таа за мене, јас за неа. Цвета кравата и беше се’ на баба ми после мене. Таа зборуваше со неа за сè. Ако некој ги знаеше тајните на баба, тоа беше таа.

– Ај бабо, ако те види некој како зборуваш со говедо… и’ се смеев…

– Таа не е будала, таа е спас од секоја неволја. Знаеш ли колку неволји ни се случија? Ми се чини дека нема кој да не заобиколи. И војна, и глад и зима.

Кога Цвета се упокои, од тој ден ништо не беше исто. Еден дел од неа засекогаш замина со Цвета. Наскоро дојдоa мама и тато. И’ понудија уште една крава, две, три на баба ми.

Се понудиле да платат некој од селото да и’ донесе млеко, сирење и кајмак. Сакаа веднаш да ме земат со себе.

Сите по ред ја оставија баба ми. Никој не и’ се вратил, а дедо и ветил дека заедно ќе остарат, вујко ѝ дека ќе се врати на имотот, ќерката дека ќе биде таму да се грижи за неа… Празни ветувања.

Дојде време за да си одам, баба ми беше скршена кога Цвета се упокои, ви велам таа и’ беше се’ на баба ми. Одлучив да студирам ветеринарна медицина кога видов како и’ се скрши срцето на баба ми за Цвета.

Таа се упокои точно седум дена откако заминав. Случајно си почи на, ми се чини, само за да не чека залудно друг пат да дојде ќерка си да ја види сопствената мајка.

Не сум стапнал горе од нејзината см рт. Се обвинував себеси што не можев да ја спасам Цвета. Се обвинував себеси за липањата на баба ми која со силата на нејзината љубов го спречи секој мој пад.

Тоа беше причината да се запишам на ветеринарна медицина. Се обвинував себеси што си заминав тоа лето. Оттогаш поминаа 15 години. Денеска се враќам да го платам долгот. Затоа што ѝ должам сè.

Фото: Илустрација, јутјуб
Previous articleНема да ви се верува како изгледала Елена Велевска на насловна страна во весник во 2003 (ФОТО)
Next articleПремиерот Ковачевски објави cлики како со тенисерот Ноле во Белгpад тестираат вино (ФОТО)