Home Live Недељка плаче за својот син кој го нема со години: Разбирам ако...

Недељка плаче за својот син кој го нема со години: Разбирам ако снаата се премажила, не ѝ се лутам

Недељка Дуганџиќ (80) со сопругот и осумте деца се преселила во Хрватска од БиХ. Останатите шест ги родила во Хрватска. Потоа раскажа како нејзиниот девер прв купил парче земја во Мајур.




Тој им порачал на Недељка и нејзиниот сопруг дека земјата е многу подобра отколку во Босна и Херцеговина. Во потрага по подобар живот се преселиле во Мајур, изградиле куќа и во неа го израснале своето големо семејство.

– Но децата беа блиску до уши, кога беа мали, ништо не можеше да направиш. Штом завршил училиште, си нашол работа. Денес сите се сместени, живеат насекаде – од Загреб до Германија имаат свои семејства.




-Ако имаш дваесет деца, ги сакаш сите деца подеднакво. И за сите, срцето боли подеднакво. Родив четиринаесет деца. Последната бременост беа близнаци.

Едниот е мр твороден, другиот е жив и здрав. И син ми Драган исчезна. Кога сите мои деца ќе се соберат овде во Мајур за Божиќ и Велигден, ги гледам и излегувам надвор, па плачам.




Ме прашуваат зошто плачам, дали ми е жал што дојдоа. И одговарам: „Не, деца, мило ми е, само мојот Драган ми го кине срцето“, низ солзи раскажува Недељка од Мајур.

Секаква трага на нејзиниот син Драган, тогаш 28-годишен и татко на новородено девојче, му се губи во септември 1991 година во Костајница. Според зборовите на мајката, последен пат го видела синот во Загреб, каде се засолнила од вој ната која почнала да се шири низ Хрватска.




Била со ќерката и сопругот, а таму Драган ја донел и нејзината свекрва.

– Сакаше да се врати во Мајур. Јас и зетот го молевме да си оди дури во зори. Се раздени, тој замина и никогаш повеќе не го видов, ниту зборував со него. Не се ни збогував. Според она што го слушнав, ги однел сопругата и ќерката, тогаш бебе, во Лекеник и се вратил во Мајур.




Неколку години подоцна, сретнав православен човек, кој седеше на масата со син ми тој ден во Костајница, каде што последен пат го виде. Ми кажа дека некои Срби дошле на нивната маса и им рекол: „Не допирајте го тоа момче, тој не е виновен за ништо“. Само му рекоа: „Друже, да си одиме дома, сега ќе те земеме и тебе“. И тоа е се’ што знам.




Оттогаш му се губи секоја трага на мојот син – вели Недељка.

Таа сфатила дека нејзиниот син го нема бидејќи не се јавил досега. Никој не го видел, па Недељка и нејзиниот сопруг ги посетиле институциите во Загреб, поставувале прашања, испрашувале и молеле за помош од Меѓународниот Црвен крст. Ништо не открија сите овие години.




– Сето тоа време само чекав да се ослободи овој простор на Маџура и да се вратам во мојата куќа, од која најдов само изгорена површина. Порано постојано велев:

„Посакувам да можев да дојдам во железницата Мајура“. Па, дојдов, но син ми го нема, а јас не можам да сторам ништо. Ми недостига и денес, ми недостига секој ден.




Нејзиниот сопруг се упокоил пред 14 години. Долго време имал болки, а тагата поради исчезнатиот син го забрзала развојот на болеста.

– Многу шетав со сопругот, барајќи го син ми. Не знам дали некогаш ќе го најдам. Би сакала и го посакувам тоа. Да знаев каде му се коските. Ќе му подигневме споменик.




Ќе запалев свеќи на неговиот г роб. Па кога ќе дојде ќерка му да знае каде му е гро бот. Да го посетам кај што почива – раскажува тажно Недељка.

Таа често сонувала за својот исчезнат син. Секој сон беше толку верен, таа го гледаше толку јасно, а утрото неговиот глас заѕвони во нејзината глава.




– Ќе поминеше покрај бунар и ќе тргнеше кон мене. Го искарав: „Па, драг мој, како толку долго не контактираш со мене или со твоите браќа и сестри?“. Во сон секогаш одговараше дека не може. Па, јас секогаш го сонував истиот сон. А наутро би била многу тажна – сведочи мајката на Драган.

И покрај тоа што полицијата ја посети и ја испрашуваше за исчезнувањето на нејзиниот син, до ден денес ништо не е откриено. Не го најдоа. А нејзината надеж дека ќе го најде секој ден сè повеќе згаснува.

Сопругата на Драган со бебето се преселила во Германија. Тие веќе не контактираат со нивната баба.

– Не знам ниту да читам ниту да пишувам. Немам контакт со внукот и снаата. Но, јас и’ се восхитувам. Остана сама со тоа бебе, на сопругот му се изгуби секаква трага.

Овде живеела некое време, работела во кафуле, а потоа се преселила во Германија. Не е таа виновна што го нема Драган, можеби веќе се премажила. Ако е, не ја обвинувам.

Со помош на децата, на мојата внука и испратив слика од нејзиниот исчезнат татко во Германија. И добив одговор од неа. Таа само ми напиша: „Драга моја баба, не знаев дека татко ми е толку убав“ – се присетува оваа тажна мајка додека солзи ѝ течат по лицето.

Само да дознаам каде е, што му направиле, како завршил… – заклучила Недељка. Времето го поминува во својата куќа во Мајур, каде што сè уште се надева дека нејзиниот син ќе дојде на врата.

Како мајка уживам да ги гледам моите деца. Но, во исто време ми се кине срцето за мојот Драган. Се сеќавам дека беше толку убав и како бебе и подоцна, кога порасна.

Фото: Илустрација
Previous articleСе ожени синот на Даниела Темелковска, еве како изглeдаше згодната свекрва и што направи за снаата (ВИДЕО)
Next articleКекеновски: Еве како изгледа еден 60 годишен ,,олдтајмер” кој паузирал повеќе од 25 години (ВИДЕО)