Home Live Синовите ме избркаа од сопствената куќа, не можам да се помирам дека...

Синовите ме избркаа од сопствената куќа, не можам да се помирам дека целото наследство им припадна нив

Со сопругот работевме 40 години во Германија, имаме 3 деца, 2 синови и 1 ќерка. Тие пораснаа со родителите на сопругот, додека ние печалевме. Добро ни одеше работата, заработувавме солидни приходи, па им праќавме пари на децата кои растеа во изобилство.

На децата им изградивме куќи, поточно на синовите, а на ќерката и дадовме богат мираз, нова кола и многу подароци, тоа беше желба на мојот сопруг.

Децата ни пораснаа, створија семејство, но набрзо по враќањето од Германија, мојот сопруг го напушти овој свет.

Бев многу тажна, што ненадејно ме остави. Тој беше малку дементен, но сепак добро комунициравме.

Во тој период ми се случи вистинскиот шок. Со неверување дознав дека мојот сопруг им го оставил целиот свој имот на синовите, на мене и мојата ќерка не ни оставил ништо, па дури ни малото станче што го имавме купено за ние кога ќе се враќаме од Германија, да не им пречиме на децата.

– Така се прави секаде. Ако сакате да исклучите некого од наследството, пишувате договор за доживотна издршка што е речиси непобитен на суд. Во овој случај, веројатно намерата била да се спречи сестрата да наследи нешто од имотот на нејзините родители.

И ништо не би било трагично, иако е егоистично и несфатливо што женското потомство не се споменувало во договорот ниту со еден јорган. Чудно ми беше што ни јас како сопруга не бев спомената во ниту еден од тие договори, иако бракот со мојот сопруг беше солиден, сите пари ги направивме заедно.

Од Германија често се враќавме вознемирени бидејќи долго време чувствувавме дека нашите синови и снаи не го посакуваат нашето враќање, како да им беше гајле за нас.

По желба на мојот постар син, останав кај него дома со снаата и внукот, за да не трошиме многу, а покрај тоа сум веќе стара.

На мојата снаа на почетокот почна да и’ пречи тоа што често одам во тоалет навечер.

Водата и’ шушкаше, па не можеше да заспие. Мојата ноќна кашлица ѝ пречеше. Бидејќи куќата не ми беше добро позната и не смеев да ги вклучувам сијалиците насекаде, таа често влегуваше во друга просторија и уди раше во нешто во темнината, или превртувајќи го или кршејќи го.

Ова дотогаш ја доведе до луди ло исклучително љубезната снаа. Во средината на ноќта настануваше ха -ос. Наместо да ме фати за рака и да ме однесе во соба, таа ме караше, ме пцуеше.

Па, јас сум домаќинката што сето ова го стекна со работа и мака, да го доживеам ова во сопствената куќа, си помислив и се прашував и гласно понекогаш, зошто сум вака казнета.

Снаата и внукот беа како стражари околу мене и не ми дозволуваа ниту да се напијам чаша вода. Извесно време, по упокојувањето на сопругот, ми наредија да останам во мојата соба и да не ја напуштам без нивна дозвола.

Ми донесоа нешто да јадам, го фрлија пред мене како да е ѓубре и ставија бокал со вода. Еден ден одлучив да му кажам на син ми се’, тој се скрши во смисла им викаше на синот и на сопругата и им се закануваше.

Следниот ден тој повторно отиде на работа, а јас останав дома. Снаата од рано сабајле ме навредуваше, рече дека ова е нејзина куќа, а внукот ме стисна за врат. И испратив порака на ќерка ми да дојде. Таа дојде, но внукот јасно и’ кажа дека нема што да бара и ако нема да бидам добар гостин, треба да знам каде е портата.

Мојата ќерка си замина во солзи и на излегување рече дека не може да ми помогне. Ситуацијата не се смири. Една недела подоцна, синот повторно се врати од работа, но овој пат, целосно „дотеран“.

Тој ми рече дека не можам повеќе да живеам кај нив, дека им е мака и дека во куќата нема да има кој да ме чува, па ми даде три избори: или да одам во дом за стари лица или да одам во куќата на ќерката или каде било, само не кај нив.

Бев скаменета. Каков дом, каква грижа, добро се грижам за себе. Му се јавувам на мојот помал син да разговараме за ситуацијата и на двајцата во лутина им кажувам дека ќе ги продадам и куќите и становите што им ги дадовме со сопругот.

Двајцата ме погледнаа со потсмев, а помалиот син ме прегрна и ми рече: „Мајко, ова е се’ наше, немаш ништо овде и оваа гардероба што ја носиш е наша.“

Во тој шок некако сфатив што ми направи сопругот. Од друга страна, германските пензии не стигаа навреме поради промената на живеалиштето и „планината“ документација што требало да се испрати до тамошниот пензиски фонд.

Реков, добро, синови, тогаш ќе одам кај мене дома. Меѓутоа, помладиот, уште побездушен ми вели дека не е ни малото станче мое, што си го имавме земено со сопругот. Не верував, мислев дека ме лажат затоа што маж ми многу ме сака, нема да ме остави без ништо.

Ја молев ќерка ми да поднесе тужба, сигурно синовиве направиле нешто кога маж ми доби деменција. Изгледа го намамиле се’ да им припадне на нив.

Ме сместија во старечки дом, но веднаш потоа ќерката дојде и ме однесе кај неа дома да живеам. Ќерка ми е најмалото дете и работи многу, речиси цел ден, па станав товар на нејзините деца, внука и внук, кои најмалку во животот ги обезбедив.

Сега сум многу болна, а за тоа придонесе стре сот што го предизвикаа моите синови и мојот покоен сопруг. Поголемиот дел од времето лежам во кревет и плачам. Ќерка ми и зетот ме тешат, но тоа не помага.

Ова не е моја куќа, работите околу неа не се мои. Тоа е туѓ кревет, а не моја постелнина, а јас за време на мојот живот донесов од Германија најмодерна, најквалитетна и најубава постелнина, ќебиња, јоргани, перници кои им припаднаа на снаите.

Ни јас, ни ќерка ми веќе немаме контакт со нив. Тие како браќа, си ја оставија сестрата да им биде сирак. Сакаа да ме остават во дом за стари лица, за да ми ја земат и пензијата. Сега целата пензија и’ давам на ќерка ми која многу се грижи за мене, заедно со внуците, кои добро ги воспитала.

Фото: Илустрација
Previous articleПред да се омажи за Душко, Карлеуша беше во брак со овој бизнисмен: Беа среќни и сакаа многу деца (ФОТО)
Next articleЕве каде ужива Билјана Дебарлиева со сопругот Јован, откако си замина од Канал 5, им цвета љубовта (ФОТО)