Home Live Напишал лажно проштално писмо- за инает, си пиеше покрај реката, и не...

Напишал лажно проштално писмо- за инает, си пиеше покрај реката, и не се дружеше со колегите- Животната приказна на Павле Вујисиќ

Животната приказна на легендарниот актер Павле Вуисиќ е многу интересна и открива зошто бил толку обожаван.

Познатиот актер Павле Вуисиќ и денес многумина го споменуваат, спасувајќи го од заборав, бидејќи одбележа актерска епоха, а неговите значајни улоги го направија вечен.

Живеел на реката. Сплавовите му беа дом, се дружеше со луѓе, не ги трошеше залудно зборовите, а колегите го сметаа за тежок за работа. Тој беше професионален, а за неговите улоги се зборува и денес.

И покрај тоа што никогаш не успеал да се запише на Факултетот за драмски уметности, тоа не го спречило да стане легенда на југословенската сцена и да остане запаметен по бројните маестрални улоги што ги играл во кариерата.

Тој беше строг професионалец – не сакаше да се дружи, да муабет и да „губи време“ за време на снимањето – секогаш ја работеше својата работа и се враќаше на реката… Комуницираше со многу малку колеги, се согласуваше со уште помалку, а не се дружеше- со ниеден.

Во прилог на тоа се бројни приказни за несогласувањето со Миодраг Петровиќ Чкаља, за време на снимањето на култната серија „Камионџии“, каде двајцата во кадрите на неразделните колеги – во голем дел од снимањето воопшто не зборувале, кога камерите беа исклучени.

Тој беше локална легенда која се занимава со едрење и со веслање. Имаше друштво на обожаватели. Уживаше да работи, да разговара со луѓе, да пие и да има свој свет. Сам си ги исполни желбите – свечено пушти фонтана од која течеше вино.

Штом изградат брод – Паја веднаш го уништуваше, или брат му Дуја и кумот Бели го уништуваа, а потоа чекаа нова градба. Нему му беше поинтересно да гради бродови отколку да ги вози.

Времето го минуваше во густата сенка на врбите меѓу планината од даски, тркала, пили, чекани, клинци, бродски лепила, кутии со масло и боја.

Секогаш беше тука мајсторот Жуч, како и децата, кои се вртат како домашни миленичиња, прават се што треба и го чуваат бродот со своите „пиш толи“ и „ст рели“.

Ада беше место каде што најголемиот грев би бил ако некој донесе часовник, се сметаше за машина за губење време. Никаде не им мирисаше толку добро ракијата, шприцерите беа поладни, шегите посочни. Тоа беше еден вид градина на животот.

Од него можеше да се научат суштински работи без многу зборови. Мислел дека за среќа се доволни неколку квадратни штици од пелин и парче река. Тој беше како некаков бог на реката, со огромен стомак.

Делуваше како надзорник додека се готвеше големо тенџере со грав за сите оние што ќе се приклучат на сплавот, кој понекогаш малку ќе потоне под тежината на винопијачите и гурманите.

Ја сакаше кафеаната како средина, како еднаква сцена за сите. Патувањето со него на родендените беше навистина плодно. Ретко кој можеше да го следи, кога ќе почувствува дека тимот губи здив и дека е во опасност да си замине дома, тогаш неговата креативност ќе биде на највисоко ниво.

Можеби полабава од онаа што ја прикажа во филмот. Никогаш не му се допадна, а потоа измислуваше приказни и создаваше таква атмосфера што сите седеа и слушаа.

Дека тој секогаш бил специфичен и посебен во секој можен поглед докажува и неговиот тестамент кој Павле го напишал со своја рака на лист хартија откако новинар по грешка објавил дека актерот се упокоил:

„Тест амент на Павле Вуисиќ, роден од мајка Радмила и татко Миш, кој на првиот ден од ноември 1982 година со чиста совест и здрав ум ја составува оваа порака.

На Мирјана, жена ми, оставам се што имам во случај да си заминам , со разбирање дека го продава или отуѓува мојот имот, односно нејзиниот, а ако не може да располага со имотот, тоа може само судот.

Мирјана, ако остане по мене, мора да ме исшрати со сите адети и почести на православната црква, со шест попови. Овие шест попови (кои за инает ги сакам) да прават се што се прави околу и да молчат. Да молчат. Нека пеат во себе“, напишал легендарниот актер.

Теста ментот првично е објавен во биографијата на Павел Вуисиќ „По пож арот“, чиј автор е Александар Ѓуричиќ. Интересно е и тоа што штом почна да се споделува и множи на мрежите, случајно или намерно испадна еден збор – комун истички, што целосно го смени значењето на напишаното.

Се испостави дека актерот не сакал никој да одржи говор на неговото испраќање, што не е точно. Се што е напишано потоа се однесува исклучиво на неговата желба некој кому нист да не го направи тоа.

Ова во разговор за Недељник пред неколку години го објаснила неговата жена, Мирјана.

Џинот на српската сцена се упокои на 1 октомври 1988 година во Белград.

Previous articleКако да му е близнак, а не постар брат- ова се братот и снаата на Даниел Кајмакоски (ФОТО)
Next articleСпенџарска сподели што ѝ се случило: Ти глумат пријатели, а чекаат прва прилика за да те шутнат