Home Live Светлана Бојковиќ има многу тешка животна приказна, правела многу нешта само за...

Светлана Бојковиќ има многу тешка животна приказна, правела многу нешта само за да ги задоволи родителите, а живееле заедно со уште една сиромашна жена

Светлана Цеца Бојковиќ (75) е родена во Белград, во Земун, а детството го поминала со мајка си Вера и таткото Цветко во станот на една госпоѓа која прерано го изгубила семејството.

Иако ликот на Емилија Попадиќ од серијата „Подобар живот“ е првото нешто што ми доаѓа на ум кога се споменува името на познатата актерка Светлана Бојковиќ.

Нејзиниот актерски опус, кој вклучува половина век креативност, е богат со улоги многу од кои најдобро го заслужуваат епитетот дива.

Речиси е невозможно да се наведат во здив и на едно место сите ликови кои и вдахнаа живот на публиката, како и наградите со кои беше крунисана. Се работи за уметник за кој со право може да се каже дека напишала, иако сè уште ја пишува, српската театарска историја.

„Кога требаше да се родам, мајка ми ја премина реката Сава и ме роди во Породилиштето во Земун, благодарение на тогаш познатиот акушер д-р Кусовац.

Потоа како бебе ме префрлија во Белград, на Његошева 59, каде што живеевме во заеднички стан со старата госпоѓа која ја викавме тетка Николија.

Бидејќи таа, сиромашна жена, остана сама, нејзиниот сопруг и ќерка и се упокоија за шест месеци, таа се врза за нашето семејство и ги замени двете мои баби за мене бидејќи ниту една од нив не живееше во Белград“, изјави актерката во една прилика за време на гостувањето на Радио Белград.

„Иако не работеше, мајка ми речиси никогаш не беше дома, постојано мораше да стои во некои редови за храна, да добие се што можеше да се купи на „рецка“ и потоа најмногу ме чуваше тетка ми, која ме носеше на прошетка.

Нејзините први сеќавања од училиштето се поврзани со фактот дека нејзината мајка била строга и дека во куќата секогаш владеела дисциплина.

„Мислев дека можам да ја напишам таа прва домашна задача за кратко време, а потоа да излезам надвор да си играм. Меѓутоа, мајка ми мислеше дека работата е неуредна, ја скина страницата, ми удри жешка шлак аница и морав повторно да ја направам, плачејќи.

Играта не доаѓаше во предвид. И тоа траеше додека не го усвоив принципот дека морам да бидам она што децата го нарекуваат „бубалица“, рече Светлана Бојковиќ во едно интервју.

Таа инаку паралелно со посетувањето на Четиринаесеттата белградска гимназија, приватно учеше странски јазици и одеше во музичко училиште, каде свиреше на пијано.

„На почетокот немавме пијано во куќата, па татко ми во договор со тогашната учителка ми нацрта тастатура на трпезариската маса и на неа стави голема вазна на која го навали „Бајер“, а јас ја свирев на глуво!

Свирев и постепено паѓав во депр есија. Тато се обиде да ми објасни дека можеби сега ми е досадно, но дека еден ден ќе сфатам колку е сето тоа убаво и интересно.

Треба само да истраам. Не разбирав, но издржав. Следната година се купи пијано и немав каде да бегам. Тврдеа дека сум надарена, но после дипломскиот испт на кој настапував со програма што можеше да биде цел концерт во Коларац, никогаш повеќе не седнав на клавир.

Ова се зборовите кои ги напиша познатата актерка Ксенија Шукуљевиќ Марковиќ во монографијата што ја објави посветена на Светлана, откако ѝ беше врачеа наградата Добричин прстен во 2005 година.

Previous articleЗа ова нешто Драгана Мирковиќ многу пати и жали- навидум, нејзиниот живот е совршен но не е така
Next articleПаднав на скали и бев три месеци на штаки- Ребека раскажа зошто не можела да оди на физикална терапија по повредата